ด้วยเหตุนี้ กระทรวงการคลังจึงอนุญาตให้ประชาชนผู้จ่ายเบี้ยประกันชีวิต สามารถหักเป็นค่าลดหย่อนในทางภาษีได้ตั้งแต่ปี 2514 เริ่มที่ปีละ 4,000 บาท เพิ่มเป็น 7,000 บาท ในปี 2525 และเป็น 10,000 บาท ในปี 2534 จนกระทั่งปัจจุบัน (เป็นเวลานานแล้ว) ในขณะที่การหักค่าลดหย่อนภาษีอื่นๆ ได้มีการปรับเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องและสอดคล้องกับค่าครองชีพตลอดมา เช่น ดอกเบี้ยเงินกู้ยืม ซื้อที่อยู่อาศัยหักลดหย่อนได้จาก 7,000 บาท ในปี 2529 เป็น 10,000 บาท ในปี 2538 และเพิ่มเป็น 50,000 บาท ในปี 2543 รวมทั้งภาครัฐยังมีมาตรการพิเศษอื่นๆ ซึ่งช่วยให้ผู้ซื้อบ้านในปี 2544 และ 2545 สามารถหักค่าลดหย่อนได้เพิ่มขึ้นอีก ส่วนเงินสมทบกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ซึ่งเดิมประชาชนหักได้ปีละ 10,000 บาท ก็เพิ่มเป็นได้รับการยกเว้นภาษีและหักลดหย่อน รวมทั้งสิ้น 300,000 บาท ตั้งแต่ปี 2538

ในปี 2545 เพื่อเป็นการสนองนโยบายของรัฐบาลที่จะส่งเสริมและพัฒนาธุรกิจประกันชีวิต โดยส่งเสริมให้ประชาชนสนใจการทำประกันชีวิตมากขึ้น มาตรการหนึ่งก็คือการเพิ่มค่าลดหย่อนภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาสำหรับเบี้ยประกันชีวิตเป็นปีละ 50,000 บาท ทั้งนี้ภาครัฐอาจจะขาดรายได้เพียงบางส่วนในระยะสั้น แต่เมื่อเทียบกับผลประโยชน์ที่ภาครัฐจะได้รับในระยะปานกลางและระยะยาว รวมทั้งผู้ที่เกี่ยวข้องทุกฝ่ายจะได้ประโยชน์ในเรื่องนี้ทั้งสิ้น ดังต่อไปนี้

1. ประชาชนผู้ซื้อประกันชีวิตจะหักค่าลดหย่อนได้เพิ่มขึ้น อันเป็นการช่วยบรรเทาภาระภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ซึ่งไม่มีการปรับปรุงค่าลดหย่อนส่วนบุคคลหรืออัตราภาษีมาเป็นเวลานานถึง 10 ปีแล้ว ในปี 2544 มีประชาชนผู้ซื้อประกันชีวิตประมาณ 8.2 ล้านกรมธรรม์

2. การเพิ่มค่าลดหย่อนจะช่วยให้ธุรกิจประกันชีวิตขยายตัวเพิ่มขึ้น โดยจากเดิมจำนวนเบี้ยประกันชีวิตเพิ่ม 20.80 % ในปี 2543 และประมาณ 23.20 % ในปี 2544 แต่คาดว่าหากเพิ่มค่าลดหย่อนเป็น 50,000 บาทแล้ว จะทำให้จำนวนเบี้ยประกันชีวิตเพิ่มขึ้นประมาณ 30% ในปี 2545 และประมาณ 24% 26% ในปี 2546 และ 2547 ตามลำดับ

ทั้งนี้ อัตราผู้ซื้อประกันชีวิตในประเทศไทยยังอยู่ในระดับต่ำมาก คือ ประมาณ 13 - 14 % เมื่อเทียบกับประเทศที่พัฒนาแล้ว เช่น สหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่น ซึ่งอยู่ระดับ 99 - 100 % แม้กระทั่งประเทศในแถบยุโรป หรือกลุ่มประเทศอาเซียน เช่น สิงคโปร์ และมาเลเซีย (60,134 บาท ลดหย่อนสำหรับเบี้ยประกันชีวิต)

หน้าถัดไป